زیبای نو تمدن من ٬ بانوی هلیل

     خاتون دوست دارمت های بی دلیل

     ابرو کمانی هفت آسمان من  ٬ بخند

     ای خنده ات سرآمد هر خنده  ی جمیل

     چشم آسمانی ام ای رودخانه چشم

     سو سو بزن که رعشه بیفتد به رود نیل

     گیسو پریش دهات همین حوالی ها

     گل وا نکن ز سر ٬ که نکوچد تمام ایل ...

     گل وا نکن ز سر ٬ گل آتش تبار من

     تا آتش دوباره نگیرد دل خلیل

     شمشیر ابروان خودت راغلاف کن

      در قلب من ٬ من بیچاره علیل

... و شر مرا از تو  کم  کرده اند

که پشت مرا بی تو خم کرده اند

 غزل های با تو چه رامند ٬  اینک

غزل های رامی که رم  کرده اند

میون این  همه  عاشق  که  میان  دسته  به  دسته

میون این همه عاشق  که  میرن  غمگین  و  خسته  

تو  منو   نشونه    کردی   که   چرا  شو   نمی  دونم

فکر  کنم  زیادی  خوردی  که  چشات  زیادی   مسته