جاري شده لبخند تو در باور خانه

 از آن طرف فاصله تا اين ور خانه

خرمن زده اند آينه هاي ره شيري

  دور سر ماه تو و دور سر خانه

بستند پلي پيش تو گلهاي بهشتي

 از روضه رضوان خدا تا در خانه

فرصت بده يك لحظه جمال تو ببينند

جمعند ملايك همه دور و بر خانه

دستان گلت پينه زده پشت همين چرخ

چشمان تو كم سو شده نان آور خانه

بگذار غزلها همگي جان بسپارند

 در پیش قدم های شما مادر خانه

ديگه هيچ چي نمي خوام وقتي كه نازم مي كنه

رو موهام دست مي كشه

                                  تازه تازم مي كنه

مياد و هر صب زود

                     مث غنچه هاي گل

با سر انگشت هاي نازش منو بازم ميكنه

منو بازم مي كنه تو چشام زل ميزنه

روي موهاي منم

                  مث آبجي كوچيكم

                                            گل ميزنه

اوني كه دارم مي گم با همه فرق داره

تو چشاش يه نوريه برق ذاره

اوني كه دارم مي گم

تو چشاش آسمون آبي داره

تو نگاش شباي مهتابي داره

آسمون خلاصه ميشه تو چشاش

 شبا مهتابي ميشه زير نگاش

اوني كه دارم ميگم

          مث مردماي اين شهر كه نيست

با همه قهر كه نيست

گلاي چادرش از گلاي باغچه ها كه نيست

اون فقط عاشق بچه ها كه نيست

اون تموم آدما رو دوست داره

مهربونه دشمنا رو دوست داره

خود اون كه هيچي حتي

چادر و روسري شم

نوناي بربري شم

                         واسه من مقدسن

مهرا و تسبيح توي ايونش

سري و ني و زغال قليونش

همشون از جونم هم عزيز ترن

واسه من يه نفسن

                           همشون براي من مقدسن

    اوني كه دارم ميگم با همه فرق داره

        تو چشاش يه نوريه برق داره 

چشمان تو رحمان و رحیم است رعوف است

اندام تو باغی است و هر عضو تو میوه 

لبهات بهاری است و هر خنده شکوفه است

هرچند جگر خواری و آیینه به دستی

چشم تو چراغی است که د رمسجد کوفه است  

.........

از همان اول مرا از سرنوشت

خط زد و با شیوه ای دیگر نوشت

از ردیف اول خوشبخت ها

برد تا زیر صف آخر نوشت

فقر و بد بختی همیشه بود آه

دلخوشی را در دلم کمتر نوشت

دیگران شعله به شعله گر به گر

سهم ما را زیر خاکستر نوشت

دست او بر ساقه ام نزدیک شد

روی هر گلبرگ من  پرپر نوشت

***
باشد اما با حضور گرم عشق

می شود غمنامه ای بهتر نوشت

بودنت خوشبختی است ای عشق  پس

باش تا زورش بیاید سرنوشت

همهگی خوبین  ایشاالله که به قول سید علی صالحی

( ملالی نباشه جزگم شدن گاه به گاه خیالی که مردم به اون شادمانی بی سبب می گن ) 

خوب بزارین ازخودم بگم

مهدی میرزایی هستم متولد ۲۵/بهمن /۱۳۶۳دراستان کرمان  شهرستان قلعه گنج روستای تمگران به دنیا اومدم تحصیلات مقدماتی رو تو روستامون گذروندم تا اینکه حالا سه ساله دارم دانشگاه پیام نور بندر عباس رشته زبان و ادبیات فارسی می خونم از سال ۸۳ شروع کردم به شعر گفتن و به جرات می تونم بگم که حتی یه لحظه هم از سال ۸۳ تا الان از یاد شعر غافل نبودم   نمی دونم تو این دو ساله از نظر شعری خوب پیش رفتم یا بد  اینها اخرین سروده های منه به وقتش اولین سروده ها رو هم زنم اگه در این باره نظر بدین خوشحال میشم به قول استاد بهمنی:

 ( من که هر آنچه داشتم اول ره گذاشتم             حال برای چون تویی اگر که لایقم بگو )

این روزها تازه امحانات ترم ششم تموم شده و تازه می تونم بعد  یه ماه نفس بکشم هر چند همشون رو می افتم !!!

چند مدتی میشه حس شعر گفتن ندارم ولی با پیاماو نظرای شما می دونم خوب میشم 

قربانتون

(مولا )

بوسه های تو چه سرخ است و لبهات چه کال

مثل چشمت که پر از حرف و حدیث است ولال

گرچه در مذهب تو بوسه حرام است ولی

بوسه در مذهب من عین حلال است حلال

حیف چشمت که پر از حرف و حدیث است و لال

همه جای بدنم گوش در آورد بنال

زیر آواز بزن وقت اذان تا برسد

این صدای ملکوتی تو به گوش بلال

سینه ات فاصله ی بین صفا و مروه است

و تمام بدنت چشمه آبی است زلال

***

دیشب از حافظه خود غزلی باز شدم

غزلم خوب نیامد و گمانم این فال

نگذارد که من و یاد تو خوشبخت شویم

 عشق هم چنبره گردنمان عین وبال

دست من و دست تو نخواهند رسید

اتصال دو موازی است که امری است محال

هی نگو تور کم آورده ای و تور بخر

حجله من و تو بر پا شدنی نیست غزال

زمـــیــن داره دور سرم مــی چرخــــه

 
آســـمونــا دور و بــِِرمـــــی چرخـــــه

گــل آمــده از عــطر تــنت وام بگیرد

در گـــرمــی آغـوش تــو آرام بگیرم

بزودی با اشعار تر و تازه وبلاگم را به روز خواهم کرد